«Γκεμπελίσκοι» και «παρακράτος» βάζουν φωτιά στη «Σπίθα»

Με ένα σύνθημα από τους τοίχους του Μάη του ΄68, το οποίο έλεγε «Σύντροφοι γρηγορείτε, ο παλιός κόσμος είναι ήδη πίσω σας...», ο κ. Γ. Καραμπελιάς αποχαιρέτησε τη «Σπίθα» του κ. Μ. Θεοδωράκη ακολουθώντας το παράδειγμα των κκ. Στ. Ληναίου καιΔ.Καζάκη, οι οποίοι αποχώρησαν από την κίνηση του διάσημου μουσικοσυνθέτη διαμαρτυρόμενοι για το συγκεντρωτικό μοντέλο λειτουργίας και τη δράση παραγόντων παρά τω κ. Θεοδωράκη, κάνοντας μάλιστα λόγο για «μηχανισμό παρακράτους, ο οποίος ήθελε να αλώσει τη Σπίθα». Εκ των επικριτών των συγκεντρωτικών πρακτικών, ο κ. Καραμπελιάς, εκπρόσωπος της «εθνικοπατριωτικής Ακροαριστεράς», είχε ενώσει τη φωνή του με τους διαφωνούντες όταν εκδηλώθηκαν έντονες τριβές στο εσωτερικό της «Σπίθας» με επίκεντρο τον παραιτηθέντα έκτοτε διευθυντή Οργανωτικού της Κίνησης κ.Ι.Δημητροκάλλη , άλλοτε στενό συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού και επιτίμου προέδρου της ΝΔ κ. Κ.Μητσοτάκη . Ωστόσο, ο κ. Καραμπελιάς παρέμεινε στη Συμβουλευτική Επιτροπή της «Σπίθας», για να αποχωρήσει τελικώς και αυτός.

Ο κ. Καραμπελιάς, δραστήριος παράγοντας του μεταπολιτευτικού αντιεξουσιαστικού χώρου και θεωρητικός του «αντάρτικου πόλης», υπήρξε προδικτατορικά μέλος των «Λαμπράκηδων», ακολούθως ανάπτυξε αντιδικτατορική δράση, ενώ έλαβε μέρος ως φοιτητής στα γεγονότα του Μάη 1968 στο Παρίσι. Υπήρξε εκδότης της «Ρήξης» και αργότερα εντάχθηκε στον αστερισμό του καθ΄ ημάς εθνικοπατριωτικού τόξου, του οποίου αποτελεί, μαζί με τον κ. Κ. Ζουράρι, έναν από τους βασικούς ιδεολογικούς εκφραστές, ενώ είναι εκδότης του θεωρητικού περιοδικού «Αρδην», το οποίο κινείται σε αυτή τη σφαίρα προσέγγισης. Ετσι, βρέθηκε και στη «Σπίθα», η τελευταία συνδιάσκεψη της οποίας πυροδότησε έναν γύρο αντιπαραθέσεων ως προς τη φύση και τον οργανωτικό χαρακτήρα του εγχειρήματος.

Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή παραίτησής του: «Τα τελευταία γεγονότα στο εσωτερικό της Ανεξάρτητης Κίνησης Πολιτών έχουν τροχοδρομήσει αρνητικότατες εξελίξεις για το εγχείρημά μας». Εξαπολύοντας ευθείες βολές επισημαίνει ότι «η έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας, που παρατηρήθηκε στη συνδιάσκεψη,δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά συνέχεια μιας τακτικής μηνών,με διαρκείς αντεγκλήσεις καισυγκρούσεις χωρίς αρχές· αυτές,δυστυχώς, δεν αντανακλούν μόνο προσωπικές στρατηγικές ή απειρία σε επίπεδο Σπιθών (σ.σ.: πρόκειται για τις οργανώσεις της Κίνησης), αλλά εκπορεύονται κατ΄ εξοχήν από λανθασμένες επιλογές και τακτικές της ίδιας της ηγεσίας της κίνησης».

Οπως σημειώνει άλλωστε: «Η αλλαγή τριών (ή μήπως τεσσάρων;) οργανωτικώνυπευθύνων,η προώθηση πέντε ή έξι νέων “οργανωτικών” σχημάτων και η έλλειψη παραγωγής πολιτικής- δεν υπάρχει ούτε μία επιτροπή επεξεργασίας θεμάτων- καταδεικνύουν μια μονόπλευρη εμμονή σε ένα μοντέλο οργάνωσης σύμφωνα με το οποίο οι Σπίθες λειτουργούν μόνο ως μηχανισμοί προετοιμασίας μαζικών εκδηλώσεων της ηγεσίας της Κίνησης, με πενιχρή αν όχι ανύπαρκτη παρέμβαση σε μαζικά κινήματα». Ιδιαίτερα επικριτικός, ο πολυγραφότατος κ. Καραμπελιάς ασκεί κριτική για τις «πρόσφατες συμμαχίες με ένα κομμάτι του συστήματος, το οποίο γυρεύει σήμερα να επιπλεύσει πάνω σε ένα αντιμνημονιακό σωσίβιο, οπότε ο ρόλος της Σπίθας γίνεται πολύ πιο διακοσμητικός,ενώ ενισχύεται η παρουσία και ο ρόλος παραγόντων που επιζητούν εκλογική επιβεβαίωση και βουλευτικούς θώκους» , όπως αναφέρει, προειδοποιώντας ότι «δυστυχώς,κινδυνεύουμε ναβρεθούμε μπροστά σε “μια από τα ίδια”,τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, μέσα στη δίνη της κρίσης, δεν έχει ανάγκη από ένα πολιτικό σχήμα συναρμολογημένο από τα ερείπια του υπό κατεδάφιση παλιού κόσμου».